leyendo A MANUEL ANTONIO
















BALADA DO PAILEBOTE BRANCO

     
ESCOITABAMOS o vento
      ríndose malévolo
debaixo do seu disfraz
      E tamén contou o barco
a hestoria do piloto
a do gavieiro e a do rapaz
      Vós xa sabedes todo
      Eso que din as estampas
do libro de Simbad
      Pero el contounos o resto
      "Estreaba o horizonte
unha largacía audaz"...
      O barco foi percorrendo
as cicatrices sentimentaes
que lle deixaron vellos navegantes
      E os adeuses que leva na vela
      gravados por miradas
tristes definitivas e distantes
      Un día fíxose ao mar
ca parola ceifada nos beizos
      E xa nunca volveu
      Agora eu busco un vello mariñeiro
      ou unha historia do pailebote branco
      ou calquer cousa ...
                              que sei eu?
      Escoitábamos o vento
      ríndose malévolo
      debaixo do seu disfraz
      Pero a hestoria do pailebote branco
non a sabía o piloto
      nin o gavieiro
      nin o rapaz.

xoves 27 novembro 2008

En poesia salvaxe | | Permalink

Greenpeace. Eu son Antinuclear