« mas vale morir de pie | Weblog | EGO TE ABVOTO »

mais vale morrer de pé ( e non de noxo)


 que vivir de xeonllos



Pero estes tempos que corren como animais poñen a proba a nosa dignidade, a nosa capacidade de reaccionar e de facernos oír.

Os responsables do saqueo, desde o primeiro día tomaron nas súas mans as rendas das solucións, dos remedios a aplicar ao que é produto directo dos seus desmáns.

A súa voz, nun principio condescendiente e razoable, eran os momentos de ver que facer coa catástrofe tantas veces anunciada, pero unha vez que os responsables políticos derramaron ou malgastaron o diñeiro de todos sobre as súas mans, a súa voz deixouse oír pero xa sen matices, sen pudor, en definitiva, e logo dos case dous billóns de desbastares que atraparon, xulgan sen ningún empacho que a crise tocou fondo. E o certo é que o peor sempre esta por vir para a gran maioría dos cidadáns deste puto mundo.

As medidas estruturais, que responderian a un cambio de dirección na xestión da economía mundial, e da mismísima economía, da concepción da mesma, esas medidas non se tomaron e non teñen a menor intención de facelo, a non ser claro esta que estas poboacións decimadas, os pobos da terra, os cidadáns en potencia, todos, alcemos a voz e fagámonos escoitar.

E dicir Que?

Recordarlles e esixirlles que facer cos Paraísos fiscais, que facer coas bonificacións impúdicas, cruentas dos grades directivos da banca e das corporacións, que facer coas normas a seguir na xestión do capital financeiro, principal axente de destrución masiva que temos fronte a nós, que pensan facer cos aranceis, a liberación do comercio mundial, a súa intención evidente é seguir protexendo as súas economías e levar ao máximo grao de pobreza ao resto dos países, os chamados en desenvolvemento, sen ter en conta que talvez iso sexa o camiño mais curto para graves conflitos. (A segunda guerra mundial consolido a saída da crise do 29), que pensan do cambio climático, dunha economía sostible, ata dunha economía mais tanxible e a nivel de terra na que o consumo sexa cada vez mais racional e non poña en perigo a propia existencia do planeta. Producir o que é necesario para unha vida á altura do que xa ha viviu a humanidade, que satisfaga as necesidades de seres racionais, para os que a felicidade sexa esa pequeniña cousa que nos fai levantarnos mais humanos cada día.

Que cantidade de música ten pendente a voz da xente, que enorme canción debemos entoar e que nos escoiten os saqueadores, que a súa xordeira sexa o seu fin, se así o queren.

Mil millóns de famentos, millóns de parados, millóns de traballadores con soldos miserables, ejercitos de man de obra de mulleres, homes e nenos, que fixeron as delicias dos "acumuladores de diñeiro".

Que facer?

Salgamos ás rúas e cantemosles as corenta. As corenta e tantas verdades, as corenta e tantas mentiras coas que converteron os días nun estercolero.

Aquí en España asistimos a unha covardía infame, insoportable por parte de todos os que nos gobernan, uns con mais descaro que outros, pero todos redundando en solapar a gravidade das cousas, na vergonzante toma de medidas, nos falaces discursos; aínda esperamos oír a alguén, dos que eliximos, asumir a responsabilidade de non cambiar nada de nada, no que se refire á economía e aos seus recursos, nada de nada en cincuenta anos que levamos en España "vivindo" como verdadeiros zoquetes, do ladrillo e dos turistas. Franco nos anos sesenta descubriu o maná, e co seu maná chegamos ata hoxe.

E de tamaña xestión de Emprendedores Marabillosos, saíu este "patio de luces" que é España, e esta clase económica espabilada, insaciable, codiciosa, mezquina. E o seu envés, unha clase política impregnada ata os ósos da rancia graxa do franquismo.
Salgamos ás rúas e falemos alto e claro. Que nos escoiten e que nos digan que estamos equivocados.

martes 22 setembro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

« mas vale morir de pie | Weblog | EGO TE ABVOTO »





Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado
Greenpeace. Eu son Antinuclear