¿Que facer? e dificil poñer fin a tanto desproposito
Nun sistema no que se favorece o enrequicimiento rapido á conta da miseria, da súa gestion criminal. É a súa materia prima mais rendible. Como o é os efectos colaterais de tanto infantilismo como ao que asistimos desde fai anos. Todo iso como remoras dunha transicion falaz e chea de concesións ás forzas franquistas. Forzas que controlaron e impediron calquera indicio de revision e depuracion do regimen. Corenta anos son moitos anos para pensar que estamos libres dos vicios, non só politicos, sociais, dos habitos mediocres e miserables que unha ditadura como a que sufrimos empapounos de arriba a abaixo, impregnounos coma se fose un aceite de mil refritos, e o seu fedor aínda hoxe esta presente en todo o que facemos, nas manifestacións mais diversas, xa sexan no Parlamento, como entre cidadáns ou no fogar, a escola, a rúa.
Que facer?
Vemos estupefactos como en plena crise do sistema a nivel mundial, pero no a nosotroa nos concierne, en plena crise de brutais consecuencias, dos dous sectores propiamente franquistas, como son o do Ladrillo e o do Turismo, vemos como os dirixentes, tanto politicos como economicos, manteñen vivos os seus habitos de esquilmacion, destruccion do medio, corrupcion sen limites, desconsideracion absoluta á hora de facer primar o interes economico puro e duro por encima das necesidades, hambientales, urbanisticas, de habitabilidade, etc. Agora asistimos a un pais en paro, de albaneis e camareiros, sen o mais minimo aforro, (os soldos dos ultimos anos, as condicións laborais, a calidade dos contratos, todo vimos como se deterioraba en aras dunha acumulacion criminal e insaciable de capital. Especulacion pura e dura auspiciada polo capital financeiro que puxo en mans de, senón todos, a maior parte dos empresarion da construccion a capacidade e o poder para levar a cabo o enladrillamiento de praias, vales, bosques e baldíos, facendo da paisaxe un enorme estercolero para o dia de mañá.
Centos de miles de casas que jamas seran habitadas. (Eran compradas e vendidas entre eles). Sen contar os centros historicos de todas as cidades, obxecto asi mesmo de especulacion, deixados na ruína, e que aos poucos engrosasen o parque de vivendas dispoñibles.
Pois con este panorama, oimos as voces dos mesmos, empeñados sen pudor algún en seguir gozando de semjante esquilmacion. Oimos todos os dias pedir que se derroguen leis, as poucas que se aplican, que se fagan decretos, que se lles facilite en definitiva o labor concienzuda de asfaltarnos ata a alma.
En Galicia, a medio contruir a ruína, piden en voz alta, e os seus representantes multiplican as voces, non hai dia que non asistamos ao anuncia de proxectos, sempre descomunais, elefantiasicos, ampliacion de recheos, portos exteriores dos que non hai constancia que a demanda dos seus servizos sexa real, polo menos a longo prazo, centros comerciais, grandes superficies, capitaneando o sector do desproposito e o absurdo a nivel estatal.
que vai ha ser de nós?
Só a toma de partido, o compromiso cun futuro mais humano, mais intelixente, social e xusto podra pór freo, impedir tamaña ameaza.
Non deixar a nosa vida nas súas mans, xestionar a vida por nós mesmos, apoiar e favorecer o traballo dos politicos honrados, denunciar ao resto, pensar cada dia no nome das cousas, bautizar o belo e bautizar a merda. Nomear o mundo cada dia coma se fose o primeiro. Habitar as rúas, facelas habitables, cada praza, cada esquina, cada rincon: un lugar para o encontro, para a charla, para o intercambio de palabras e sorrisos. Pór coto a tanto feismo, a tanta cruenta estupidez. Non permitir que nos traten como a seres infantís, esixir o respecto e a responsabilidade ante cada actitude autoritaria, inutil, irresposable.
Negarnos rotundamente a ser consumidores idiotas, pasivos glotones ridiculos.
Ansiedade, depresion, soidade, angustia, son para o sisitema meras referencias de alta rendibilidade. (Lease laboratorios, farmaceuticas, industrias da felicidade que nos arrebatan cada dia, haciendonos consumidores compulsivos, facendo do consumo a terapia por escelencia, ¡¡¡ten graza a cousa!!!!
Quédanos a palabra.
E RESISTIR E REIR, ATA ENTERRALOS NO MAR
En un sistema en el que se favorece el enrequicimiento rapido a costa de la miseria, de su gestion criminal. Es su materia prima mas rentable. Como lo es los efectos colaterales de tanto infantilismo como al que asistimos desde hace años. Todo ello como remoras de una transicion falaz y llena de concesiones a las fuerzas franquistas. Fuerzas que controlaron e impidieron cualquier atisbo de revision y depuracion del regimen. Cuarenta años son muchos años para pensar que estamos libres de los vicios, no solo politicos, sociales, de los habitos mediocres y miserables que una dictadura como la que sufrimos nos ha empapado de arriba a abajo, nos ha impregnado como si fuera un aceite de mil refritos, y su hedor aún hoy esta presente en todo lo que hacemos, en las manifestaciones mas diversas, ya sean en el Parlamento, como entre ciudadanos o en el hogar, la escuela, la calle.
¿Que hacer?
Vemos estupefactos como en plena crisis del sistema a nivel mundial, pero en lo a nosotros nos concierne, en plena crisis de brutales consecuencias, de los dos sectores propiamente franquistas, como son el del Ladrillo y el del Turismo, vemos como los dirigentes, tanto politicos como economicos, mantienen vivos sus habitos de esquilmacion, destruccion del medio, corrupcion sin limites, desconsideracion absoluta a la hora de hacer primar el interes economico puro y duro por encima de las necesidades, hambientales, urbanisticas, de habitabilidad, etc. Ahora asistimos a un pais en paro, de albañiles y camareros, sin el mas minimo ahorro, (los sueldos de los ultimos años, las condiciones laborales, la calidad de los contratos, todo vimos como se deterioraba en aras de una acumulacion criminal e insaciable de capital. Especulacion pura y dura auspiciada por el capital financiero que puso en manos de, sino todos, la mayor parte de los empresarion de la construccion la capacidad y el poder para llevar a cabo el enladrillamiento de playas, valles, bosques y eriales, haciendo del paisaje un enorme estercolero para el dia de mañana.
Cientos de miles de casas que jamas seran habitadas. (Eran compradas y vendidas entre ellos). Sin contar los centros historicos de todas las ciudades, objeto asi mismo de especulacion, dejados en la ruina, y que poco a poco engrosaran el parque de viviendas disponibles.
Pues con este panorama, oimos las voces de los mismos, empeñados sin pudor alguno en seguir disfrutando de semjante esquilmacion. Oimos todos los dias pedir que se deroguen leyes, las pocas que se aplican, que se hagan decretos, que se les facilite en definitiva la labor concienzuda de asfaltarnos hasta el alma.
En Galicia, a medio contruir la ruina, piden en voz alta, y sus representantes multiplican las voces, no hay dia que no asistamos al anuncia de proyectos, siempre descomunales, elefantiasicos, ampliacion de rellenos, puertos exteriores de los que no hay constancia que la demanda de sus servicios sea real, al menos a largo plazo, centros comerciales, grandes superficies, capitaneando el sector del desproposito y el absurdo a nivel estatal.
¿que va ha ser de nosotros?
Solo la toma de partido, el compromiso con un futuro mas humano, mas inteligente, social y justo podra poner freno, impedir tamaña amenaza.
No dejar nuestra vida en sus manos, gestionar la vida por nosotros mismos, apoyar y favorecer el trabajo de los politicos honrados, denunciar al resto, pensar cada dia en el nombre de las cosas, bautizar lo bello y bautizar la mierda. Nombrar el mundo cada dia como si fuese el primero. Habitar las calles, hacerlas habitables, cada plaza, cada esquina, cada rincon: un lugar para el encuentro, para la charla, para el intercambio de palabras y sonrisas. Poner coto a tanto feismo, a tanta cruenta estupidez. No permitir que nos traten como a seres infantiles, exigir el respeto y la responsabilidad ante cada actitud autoritaria, inutil, irresposable.
Negarnos rotundamente a ser consumidores idiotas, pasivos glotones ridiculos.
Ansiedad, depresion, soledad, angustia, son para el sisitema meras referencias de alta rentabilidad. (Lease laboratorios, farmaceuticas, industrias de la felicidad que nos arrebatan cada dia, haciendonos consumidores compulsivos, haciendo del consumo la terapia por escelencia, ¡¡¡tiene gracia la cosa!!!!
Nos queda la palabra.
Y RESISTIR Y REIR, HASTA ENTERRARLOS EN EL MAR
luns 11 xaneiro 2010
Enviar un comentario
-
Galerías
Algunhas das miñas fotos
-
cornisas de espuma
fotos desde las orillas donde el oceano pierde sus dientes de leche
-
artefactos de la luz
papiroflexia de los ojos
-
cornisas de espuma
-
Calendario
-
Seccións
-
Ligazóns
- aguazero
- alternativa, revista critica
- artes poeticas
- axitacion social
- blogs R
- buscador-r
- casa asia
- colectivo de mamiferos in versos
- colombia a las claras
- comite cidadan de emerxencia pra ria de ferrol
- cuaderno de Vicent camps
- david gonzalez
- de la lucha antiterrorista como coartada
- de suso
- Dia das letras galegas: UXIO
- el proyecto matriz
-
"
class="rBookmark100">eureka hot 3
- Ferrol, por un goberno de progreso
- fiestras
- foro social galego
- fuco buxan
- gabriel tizon
- galiza irredenta
- galiza non se vende
- karlotti
- la economia como catastrofe
- la poesia encarnada
- la voz de los pueblos y sus mundos
- los poetas italianos
- manu chao
- mundo alternativo, alternativa al saqueo
- mundo-r
- no-art
- novas de CARLOS SANTIAGO
- o leo
- orfeu
- os blogs en galego
- palabras de LOBO ANTUNES
- para mariñeiros nós
- pecebeiro
- Pensando con Ignacio Castro
- poesia de resistencia
- poeta irredento
- queiruga virgen
- señales de los tiempos que habitamos
- testemuñas
- testos magistrales en la red
- textos situacionistas
- the diesel dogs band
- UXIO NOVONEIRA E O DIA
- velocimetro
- viktor gomez
-
RSS
