y asi otoño husmea y oleaje de hojas incendian alma
Así vienen los días para hacerse polvo
y nosotros fatiga pero fatiga iluminada
No puede ser de otro modo la derrota
de tanta quilla pues aplazar la risa
es la risa de los mas necios, los que pudren
en el alma la cegada rapiña de sus vidas.
Es lengua entre tus piernas vivir
sin prisa, con los ojos en tu cielo
o en el ahora nuestro y no tacaño
Ir y venir amando sin concesiones
sin sopesar el ser amado, difícil ciencia,
Amar como el que emprende de continuo
viaje a Asias y desarmado, izando nombres
hasta en la mismísima ceniza de los sueños.
Nada de doblegarse ante los muertos
que viven comulgando con la ceniza del miedo
y van de vivos haciendo muertos y escombreras
con los sueños que nos bailan y nos sueñan.
Es bueno asaltar con los labios de hacer fuego
todas las rutas de tus ganas hasta alcanzar
la comestible nada de mis penas.
La muerte es nuestra, la mía mas mía
que mis cosas, y mas valiosa y única e impagable
pues es toda mi vida tallada en vida, pura vida
es la materia única de incomparable artesanía.

Así veñen os días para facerse po
e nós fatiga pero fatiga iluminada
Non pode ser doutro xeito a derrota
de tanta quilla pois aprazar a risa
é a risa dos mais necios, os que podrecen
na alma a cegada rapiña das súas vidas.
É lingua entre as túas pernas vivir
sen présa, cos ollos no teu ceo
ou no agora noso e non rañas
Ir e vir amando sen concesións
sen sopesar o ser amado, difícil ciencia,
Amar como o que emprende de continuo
viaxe a Asias e desarmado, izando nomes
ata na mismísima cinza dos soños.
Nada de dobregarse ante os mortos
que viven comulgando coa cinza do medo
e van de vivos facendo mortos e vertedoiros
cos soños que nos bailan e sóñannos.
É bo asaltar cos beizos de facer lume
todas as rutas das túas ganas ata alcanzar
a comestible nada das miñas penas.
A morte é nosa, a miña mais miña
que as miñas cousas, e mais valiosa e única e impagable
pois é toda a miña vida tallada en vida, pura vida
é a materia única de incomparable artesanía.
e fondea como no esquecemento, adorable oceano
luns 02 novembro 2009
Enviar un comentario
-
Galerías
Algunhas das miñas fotos
-
cornisas de espuma
fotos desde las orillas donde el oceano pierde sus dientes de leche
-
artefactos de la luz
papiroflexia de los ojos
-
cornisas de espuma
-
Calendario
-
Seccións
-
Ligazóns
- aguazero
- alternativa, revista critica
- artes poeticas
- axitacion social
- blogs R
- buscador-r
- casa asia
- colectivo de mamiferos in versos
- colombia a las claras
- comite cidadan de emerxencia pra ria de ferrol
- cuaderno de Vicent camps
- david gonzalez
- de la lucha antiterrorista como coartada
- de suso
- Dia das letras galegas: UXIO
- el proyecto matriz
-
"
class="rBookmark100">eureka hot 3
- Ferrol, por un goberno de progreso
- fiestras
- foro social galego
- fuco buxan
- gabriel tizon
- galiza irredenta
- galiza non se vende
- karlotti
- la economia como catastrofe
- la poesia encarnada
- la voz de los pueblos y sus mundos
- los poetas italianos
- manu chao
- mundo alternativo, alternativa al saqueo
- mundo-r
- no-art
- novas de CARLOS SANTIAGO
- o leo
- orfeu
- os blogs en galego
- palabras de LOBO ANTUNES
- para mariñeiros nós
- pecebeiro
- Pensando con Ignacio Castro
- poesia de resistencia
- poeta irredento
- queiruga virgen
- señales de los tiempos que habitamos
- testemuñas
- testos magistrales en la red
- textos situacionistas
- the diesel dogs band
- UXIO NOVONEIRA E O DIA
- velocimetro
- viktor gomez
-
RSS
