y asi otoño husmea y oleaje de hojas incendian alma



Así vienen los días para hacerse polvo

y nosotros fatiga pero fatiga iluminada

No puede ser de otro modo la derrota

de tanta quilla pues aplazar la risa

es la risa de los mas necios, los que pudren

en el alma la cegada rapiña de sus vidas.

Es lengua entre tus piernas vivir

sin prisa, con los ojos en tu cielo

o en el ahora nuestro y no tacaño

Ir y venir amando sin concesiones

sin sopesar el ser amado, difícil ciencia,

Amar como el que emprende de continuo

viaje a Asias y desarmado, izando nombres

hasta en la mismísima ceniza de los sueños.

Nada de doblegarse ante los muertos

que viven comulgando con la ceniza del miedo

y van de vivos haciendo muertos y escombreras

con los sueños que nos bailan y nos sueñan.

Es bueno asaltar con los labios de hacer fuego

todas las rutas de tus ganas hasta alcanzar

la comestible nada de mis penas.

La muerte es nuestra, la mía mas mía

que mis cosas, y mas valiosa y única e impagable

pues es toda mi vida tallada en vida, pura vida

es la materia única de incomparable artesanía.

 

y fondea como en el olvido, adorable oceano
Así veñen os días para facerse po

e nós fatiga pero fatiga iluminada

Non pode ser doutro xeito a derrota

de tanta quilla pois aprazar a risa

é a risa dos mais necios, os que podrecen

na alma a cegada rapiña das súas vidas.

É lingua entre as túas pernas vivir

sen présa, cos ollos no teu ceo

ou no agora noso e non rañas

Ir e vir amando sen concesións

sen sopesar o ser amado, difícil ciencia,

Amar como o que emprende de continuo

viaxe a Asias e desarmado, izando nomes

ata na mismísima cinza dos soños.

Nada de dobregarse ante os mortos

que viven comulgando coa cinza do medo

e van de vivos facendo mortos e vertedoiros

cos soños que nos bailan e sóñannos.

É bo asaltar cos beizos de facer lume

todas as rutas das túas ganas ata alcanzar

a comestible nada das miñas penas.

A morte é nosa, a miña mais miña

que as miñas cousas, e mais valiosa e única e impagable

pois é toda a miña vida tallada en vida, pura vida

é a materia única de incomparable artesanía.


e fondea como no esquecemento, adorable oceano

luns 02 novembro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink






Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado
Greenpeace. Eu son Antinuclear