Regulamento de Participación Cidadá del Concello de Ferrol, nosa participacion

TEXTO PARTIPATIVO

 

 

O concepto e práctica da democracia entraron en crise en todo o mundo hai polo menos vinte anos, pòdendo situar dita inflexión ca caída do muro de Berlín. Os sistemas electorais foron  postos en tela de xuizo e as chamadas democracias parlamentarias e representativas parece que actúan somente nunha dirección vertical perdendo de vista continuamente e por sistema aquelas expectativas dos votantes. As promesas incumplidas enchen os caixóns e amontonanse nas mesas dos nosos representantes ata quedar cubertas polo pó do olvido. E nembargantes en cada cita electoral volvense a desempolvar as vellas promesas a sabendas de que outra vez quedarán sin cumplir. Se certifica así que a promesa é a esencia dos programas electorais de moitas formacións políticas. A súa vez a participación dos cidadans nunha democracia representativa e parlamentaria a traverso dos partidos políticos  é cada vez mais decepcionante o estableceren os partidos listas pechadas  para os seus candidatos nas que aqueles que no son desexados ofrecense coma un mal menor, ca famosa frase de “ esto e o que hai”, obrigando os votantes a cambiar de opción según de que tipo de eleccións se trate, exercendo o chamado voto de castigo coma se viviramos nunha continúa minoría de edade.

 

Por outra banda a economía mercantil ten acedido con ista democracia representativa a un estatuto de soberanía absoluta e irresponsable sobre la vida social enteira, sendo así que podemos decir sen temor a equivocarnos que a democracia representativa é o mellor marco para o florecemento do liberaliusmo financiero causante da maior crise económica do sistema capitalista da que esta a sair fortalecido o no peor dos casos indemne ante a mirada, a impotencia e a irresponsabilidade  de todos os parlamentos do mundo occidental. O neoliberalismo cuya única moral é a ostentación da riqueza está a convertir as cámaras legislativas en feudos particulares desprovistos de diálogo, en lugares de trámite burocrático onde podemos oír como exemp`lo de democracia “ vencimos por unha maioría aplastante” o “ por unha abrumadora maioría” coma si aplastante o abrumadora non foran conceptos mais proios das dictaduras que das democracias.

 

Con iste panorama por diante, con tanta precariedad como está a atravesar a democracia ¿ Qué podemos facer os cidadans? ¿ Qué está nas nosas mans?

Quero pensar que a única cura contra dos males da democracia é mais democracia. E iso precisamente é o que estamos a facer hoxe esquí, poñer a democracia nas mans dos cidadans, diñificar a política para rematar dunha vez por todas cas famosas frases que encubren comportamentos intolerantes, frases como a de que todo e unha política, o todos os políticos son iguais, o dos políticos que vas a esperar, frases que fan dano, que non axudan a vivir e que son falsas. Por iso estanse a crear canles de participación cidadá que non se limitan somente os procesos electorais sino que se extenden a todas actividades da vida. A participación de cada un de nos no espazo común da cidade e fundamental para a hixiene democrática. Porque no nome da democracia a nosa cidade sufreu as consecuencias do que poderíamos chamar a política do peor, so vou poñer tres exemplos de decisions democráticas tomadas contra a nosa cidade, a primeira é o peche de Astano que cambiou para sempre a vida na nosa cidade, foi unha decisión tomada en Madrid sen contar con nos. A segunda é a planta de Gas, unha decisión tomada en Santiago sen contar con nos, porque para eles nos non contamos. A terceira é a Plaza de España, unha decisión tomada en Ferrol sin contar con nos. Esto  non pode volver a pasar, temos que poder vivir nunha cidade feita por nos a nosa medida, temos que camiñar cara un modelo de cidade consensuado por todos, temos que gañar a cidade na que queremos vivir, non vale todo, non da o mismo unha cousa que outra. Temos que elexir os que creamos que son os mellores e despois temos que participar con eles na xestión da cidade. Por todo isto é imprescindible adoptar valores, actitudes y conductas democráticas tanto entre os que gobernan coma entre os que son gobernados. As actitudes democráticas teñen como base a dignidade do ser humano o respeto os demais. Mais tamen a participación cidadá  ten relación con atreverse a dar a opinión, cuestionar criticar e discutir en todos os ambitos da vida, co aumento da complexidade do mundo se require mais que nunca unha real, efectiva e continua participación cidadá.
Guillermo ferrandez

 

La ciudad

 

Dices: "Iré a otra tierra, hacia otro mar
y una ciudad mejor con certeza hallaré.
Pues cada esfuerzo mío está aquí condenado,
Y muere mi corazón
lo mismo que mis pensamientos en esta desolada languidez.
Donde vuelvo los ojos sólo veo
las oscuras ruinas de mi vida
y los muchos años que aquí pasé o destruí".

No hallarás otra tierra ni otro mar.
La ciudad irá en ti siempre. Volverás
a las mismas calles. Y en los mismos suburbios llegará tu vejez;
en la misma casa encanecerás.
Pues la ciudad es siempre la misma. Otra no busques -no la hay-
ni caminos ni barco para ti.
La vida que aquí perdiste
la has destruido en toda la tierra.
(Poema de Kavafis)


¡Que tempos estes en que
falar sobre árbores é case un crime
porque supón calar sobre tantas aleivosías!
Ese home que vai tranquilamente pola rúa
atoparano os seus amigos
cando o necesiten?
Xa non debuxo nas paredes LIBERDADE, vai sempre exposada por Seguridade.
Nunca a pedin, sempre a tomei, esta dentro de min.

HOXE Convócanos unha idea, é unha palabra, Participacion, e hoxe arde: unha acción colectiva que  supón a existencia dunha identidade ancorada na presenza de valores, intereses e motivacións compartidas que dan sustento á existencia dun «nós».

Nós implica memoria, e aiqui, unha memoria politica.
Historia, historia recente, alumeamento. Participacion e Transicion. É inevitable que compadezcan xuntas. A transicion álzase como un fito. Como alumeamento da nosa democracia.
Pero Para moitos, homes e mulleres, supuxo o ocultamento dun compromiso na transformacion dunha sociedade dobregada, amordazada, supuxo a negacion da participacion que durante anos, chamados de posguera, foi unha loita xenerosa e valente contra unha oscura ditadura. Nos anos setenta esa participacion é cada vez mais luminosa e maioritaria, e convoca a todos, homes e mulleres, con puntos de partida tan diversos como unha marabillosa geografia da dignidade, da solidariedade, e da liberdade.
E esa transicion supuxo un troco: todo ese armazón, toda esa forza organizada en circunstancias terribles que a facian enraizada e aberta, foi solapada na actividade mais inmediata e imprescindible da democracia, o compromiso de todos na elecccion dos que gobernan, e asi foi, e chegamos aiqui desarboados, silenciados, dobrados sobre a comodidade e o confort, nenos grandes, unha sociedade infantilizada, egoista, caprichosa, enormemente perozosa e pasiva,  moi lonxe de acadar eses obxectivos. 
En algun lugar (algures) perdeuse esa participacion radical e decidida
de mellorar contantemente a xestion de todo aquilo que incumbe á nosa vida, os espazos onde deberia trancurrir o intercabio das experiencias, a xestion da vida cotiadia, os proxectos dun futuro sempre utopico na medida de que é absolutamente racional, e a realidade móstrasenos case sempre absurdamente irracional e perversa.

vosotros teneis el derecho a hacer
todo lo que nosotros os decimos
Pero vosotros no debeis decir
lo que nosotros hacemos.


A vida, a nosa vida é asunto noso, como proxecto colectivo, é un ben que non podemos deixar en mans de ninguén. Soñala, proxectala e vivila é cousa miña, é cousa nosa, é a que funda o ben comun, ese obxectivo que nos fai humans, xenerosamente humans.


A cidade, o medio, o medio ambiente que agora é obxecto de especulacion, obxectivo de alta rendibilidade por parte daqueles que o feriron de morte, ese medio non é unha paisaxe ou un escenario, é un lugar de lugares que se crean para ser habitados.
A cidade non pode ser un enorme centro comercial, nin os centros comerciais lugares que poden substituír as prazas habitables onde os arboles e non os letreos luminosos, onde as nosas miradas e non as camaras de videovixilancia, onde voe a palabra e non o ruído da publicidade e o silencio do medo, onde a desconfianza non prevaleza e faga de todos nós, unha multitude solitaria, chillona e parva en un parque tematico de irresponsable e infantiloide trafego.

Nestes tempos deslumbrantemente escuros ata deixarnos cegos
é mais necesario que nunca ter arboles e falar con eles
e andarnos sen medo polas ramas
pois esta resistencia que implica participar na vida
non pode aprazar a risa que a vida come e cría.
Habitamos e facémonos  habitables.

Nos meus tempos, as rúas desembocaban en pantanos.
As palabras traizoábanme (delatabanme) ao verdugo.
Pouco podía eu. E os poderosos
sentíanse máis tranquilos, sen min. Sabíao.
Así pasei o tempo
que me foi concedido na terra.
Esto NUnca Mais.

os gobernos poderían perfectamente impoñerse  aos intereses das grandes empresas e á ideoloxía (utópica, por certo, no mal sentido da palabra) do desenvolvemento ilimitado, si contasen con nosa decida participacion.

Todo servizo público é servizo e é público porque non é rendible. O Estado sostennos e protéxenos, cando nos sostén e nos protéxe, desinteresadamente.
Está claro que a feroz campaña neoliberal para privatizalo todo só pode obedecer á cobiza que esperta o ver tanto posible bo negocio desperdiciado en nome de algo tan ridículo como o ben dos cidadáns e a xustiza na sociedade.

aceptar dunha vez que ese tipo de desenvolvemento págase demasiado caro en inxustiza, violencia, desigualdade e miseria, é emprender un camiño novo, soñado unha e outra vez, mais factible nos seus logros que a autoestrada trillada e inesgotable das guerras e a especulacion en nome do progreso, da prosperidadeda e da democracia.

Participar é comezar a facer imposible que a cobiza, a violencia, e a desigualdade, rexan as nosas vidas.
E nos tempos deslumbrantemente ocuros, séguenos quedando a palabra. Xamais gratuíta pois ela funda cada dia, cada soño cada desexo cada obxectivo que nomeamos.

E todo isto que nomeo confirma algo que nos carazteriza a moitas persoas preocupadas polo estado das cousas, confirma que repetimos unha e outra vez as mesmas palabras, as mesmas ideas e iso é normal, absolutamente normal cando se repite unha e outra vez a loxica implacable da destruccion, pois repetir é resistir, como di Santiago Alba, repetir a construccion da casa destruída polas bombas, repetir o xesto de dignidade esmagado polo desprezo do poder, repetir o xesto de piedade que a autoridade silenciou, repetir a cancion que durma ao neno que foi espertado polo pesadelo, pesadelo  que oxala non  sega ahi cando veña o novo dia. Repetir, nomear a beleza gastada pola cobiza, repetir cada dia o nome da miseria, e denunciar a miserable abundancia.


Amigas, amigos, compañeiros e compañeriras citemosnos nas cociñas das nosas cousas, das cousas pequenas, a partir de agora sempre ca lume encendida e abertas de par en par.

(Texto de Karlotti, con las voces de Santiago alba, Tomas Segovia, Bertolt Brecht, Tiqqun,)

domingo 24 xaneiro 2010

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

¿Que facer? e dificil poñer fin a tanto desproposito


Nun sistema no que se favorece o enrequicimiento rapido á conta da miseria, da súa gestion criminal. É a súa materia prima mais rendible. Como o é os efectos colaterais de tanto infantilismo como ao que asistimos desde fai anos. Todo iso como remoras dunha transicion falaz e chea de concesións ás forzas franquistas. Forzas que controlaron e impediron calquera indicio de revision e depuracion do regimen. Corenta anos son moitos anos para pensar que estamos libres dos vicios, non só politicos, sociais, dos habitos mediocres e miserables que unha ditadura como a que sufrimos empapounos de arriba a abaixo, impregnounos coma se fose un aceite de mil refritos, e o seu fedor aínda hoxe esta presente en todo o que facemos, nas manifestacións mais diversas, xa sexan no Parlamento, como entre cidadáns ou no fogar, a escola, a rúa.

Que facer?

Vemos estupefactos como en plena crise do sistema a nivel mundial, pero no a nosotroa nos concierne, en plena crise de brutais consecuencias, dos dous sectores propiamente franquistas, como son o do Ladrillo e o do Turismo, vemos como os dirixentes, tanto politicos como economicos, manteñen vivos os seus habitos de esquilmacion, destruccion do medio, corrupcion sen limites, desconsideracion absoluta á hora de facer primar o interes economico puro e duro por encima das necesidades, hambientales, urbanisticas, de habitabilidade, etc. Agora asistimos a un pais en paro, de albaneis e camareiros, sen o mais minimo aforro, (os soldos dos ultimos anos, as condicións laborais, a calidade dos contratos, todo vimos como se deterioraba en aras dunha acumulacion criminal e insaciable de capital. Especulacion pura e dura auspiciada polo capital financeiro que puxo en mans de, senón todos, a maior parte dos empresarion da construccion a capacidade e o poder para levar a cabo o enladrillamiento de praias, vales, bosques e baldíos, facendo da paisaxe un enorme estercolero para o dia de mañá.

Centos de miles de casas que jamas seran habitadas. (Eran compradas e vendidas entre eles). Sen contar os centros historicos de todas as cidades, obxecto asi mesmo de especulacion, deixados na ruína, e que aos poucos engrosasen o parque de vivendas dispoñibles.

Pois con este panorama, oimos as voces dos mesmos, empeñados sen pudor algún en seguir gozando de semjante esquilmacion. Oimos todos os dias pedir que se derroguen leis, as poucas que se aplican, que se fagan decretos, que se lles facilite en definitiva o labor concienzuda de asfaltarnos ata a alma.

En Galicia, a medio contruir a ruína, piden en voz alta, e os seus representantes multiplican as voces, non hai dia que non asistamos ao anuncia de proxectos, sempre descomunais, elefantiasicos, ampliacion de recheos, portos exteriores dos que non hai constancia que a demanda dos seus servizos sexa real, polo menos a longo prazo, centros comerciais, grandes superficies, capitaneando o sector do desproposito e o absurdo a nivel estatal.

que vai ha ser de nós?

Só a toma de partido, o compromiso cun futuro mais humano, mais intelixente, social e xusto podra pór freo, impedir tamaña ameaza.

Non deixar a nosa vida nas súas mans, xestionar a vida por nós mesmos, apoiar e favorecer o traballo dos politicos honrados, denunciar ao resto, pensar cada dia no nome das cousas, bautizar o belo e bautizar a merda. Nomear o mundo cada dia coma se fose o primeiro. Habitar as rúas, facelas habitables, cada praza, cada esquina, cada rincon: un lugar para o encontro, para a charla, para o intercambio de palabras e sorrisos. Pór coto a tanto feismo, a tanta cruenta estupidez. Non permitir que nos traten como a seres infantís, esixir o respecto e a responsabilidade ante cada actitude autoritaria, inutil, irresposable.

Negarnos rotundamente a ser consumidores idiotas, pasivos glotones ridiculos.

Ansiedade, depresion, soidade, angustia, son para o sisitema meras referencias de alta rendibilidade. (Lease laboratorios, farmaceuticas, industrias da felicidade que nos arrebatan cada dia, haciendonos consumidores compulsivos, facendo do consumo a terapia por escelencia, ¡¡¡ten graza a cousa!!!!

Quédanos a palabra.

E RESISTIR E REIR, ATA ENTERRALOS NO MAR


En un sistema en el que se favorece el enrequicimiento rapido a costa de la miseria, de su gestion criminal. Es su materia prima mas rentable. Como lo es los efectos colaterales de tanto infantilismo como al que asistimos desde hace años. Todo ello como remoras de una transicion falaz y llena de concesiones a las fuerzas franquistas. Fuerzas que controlaron e impidieron cualquier atisbo de revision y depuracion del regimen. Cuarenta años son muchos años para pensar que estamos libres de los vicios, no solo politicos, sociales, de los habitos mediocres y miserables que una dictadura como la que sufrimos nos ha empapado de arriba a abajo, nos ha impregnado como si fuera un aceite de mil refritos, y su hedor aún hoy esta presente en todo lo que hacemos, en las manifestaciones mas diversas, ya sean en el Parlamento, como entre ciudadanos o en el hogar, la escuela, la calle.

¿Que hacer?

Vemos estupefactos como en plena crisis del sistema a nivel mundial, pero en lo a nosotros nos concierne, en plena crisis de brutales consecuencias, de los dos sectores propiamente franquistas, como son el del Ladrillo y el del Turismo, vemos como los dirigentes, tanto politicos como economicos, mantienen vivos sus habitos de esquilmacion, destruccion del medio, corrupcion sin limites, desconsideracion absoluta a la hora de hacer primar el interes economico puro y duro por encima de las necesidades, hambientales, urbanisticas, de habitabilidad, etc.  Ahora asistimos a un pais en paro, de albañiles y camareros, sin el mas minimo ahorro, (los sueldos de los ultimos años, las condiciones laborales, la calidad de los contratos, todo vimos como se deterioraba en aras de una acumulacion criminal e insaciable de capital. Especulacion pura y dura auspiciada por el capital financiero que puso en manos de, sino todos, la mayor parte de los empresarion de la construccion la capacidad y el poder para llevar a cabo el enladrillamiento de playas, valles, bosques y eriales, haciendo del paisaje un enorme estercolero para el dia de mañana.

Cientos de miles de casas que jamas seran habitadas. (Eran compradas y vendidas entre ellos). Sin contar los centros historicos de todas las ciudades, objeto asi mismo de especulacion, dejados en la ruina, y que poco a poco engrosaran el parque de viviendas disponibles.

Pues con este panorama, oimos las voces de los mismos, empeñados sin pudor alguno en seguir disfrutando de semjante esquilmacion. Oimos todos los dias pedir que se deroguen leyes, las pocas que se aplican, que se hagan decretos, que se les facilite en definitiva la labor concienzuda de asfaltarnos hasta el alma.

En Galicia, a medio contruir la ruina, piden en voz alta, y sus representantes multiplican las voces, no hay dia que no asistamos al anuncia de proyectos, siempre descomunales, elefantiasicos, ampliacion de rellenos, puertos exteriores de los que no hay constancia que la demanda de sus servicios sea real, al menos a largo plazo, centros comerciales, grandes superficies, capitaneando el sector del desproposito y el absurdo a nivel estatal.

¿que va ha ser de nosotros?

Solo la toma de partido, el compromiso con un futuro mas humano, mas inteligente, social y justo podra poner freno, impedir tamaña amenaza.

No dejar nuestra vida en sus manos, gestionar la vida por nosotros mismos, apoyar y favorecer el trabajo de los politicos honrados, denunciar al resto, pensar cada dia en el nombre de las cosas, bautizar lo bello y bautizar la mierda. Nombrar el mundo cada dia como si fuese el primero. Habitar las calles, hacerlas habitables, cada plaza, cada esquina, cada rincon: un lugar para el encuentro, para la charla, para el intercambio de palabras y sonrisas. Poner coto a tanto feismo, a tanta cruenta estupidez. No permitir que nos traten como a seres infantiles, exigir el respeto y la responsabilidad ante cada  actitud autoritaria, inutil, irresposable.

Negarnos rotundamente a ser consumidores idiotas, pasivos glotones ridiculos.

Ansiedad, depresion, soledad, angustia, son para el sisitema meras referencias de alta rentabilidad. (Lease laboratorios, farmaceuticas, industrias de la felicidad que nos arrebatan cada dia, haciendonos consumidores compulsivos, haciendo del consumo la terapia por escelencia, ¡¡¡tiene gracia la cosa!!!!

Nos queda la palabra.

Y RESISTIR Y REIR, HASTA ENTERRARLOS EN EL MAR


luns 11 xaneiro 2010

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

copenhague, vergüenza

http://sites.google.com/site/copenhaguevergueenza/
Llueve, hace sol, truena, nieva, brota y muere
algo aquí y allá. Ruge la miseria bajo la estúpida riqueza
hecha añicos en forma de dinero, dinero, cromos
para infantiloides saqueadores, ¿Que hacer?


El asco y la impotencia se acumulan haciendo peligrar la paciencia.
Arde la esperanza, los de arriba hablan de paz y los de abajo
contamos los días. Si la prosperidad su trompeteo, los humildes
se recogen bajo la desolación inabarcable de las baratijas.
Los corazones tiemblan en las ramas de los sueños.
La cordura corre por las orillas donde la luz anida.
¿que hacer? Hay titiriteros que adelgazan e las estribaciones
de los Grandes Almacenes, los Escaparates hielan el alma
de las madres muertas de pena, una enorme nube toxica
se extiende sobre los cultivos de amapolas, palabra transgenicas
reducen las esperanzas de vida, los cultivos languidecen
bajo los efluvios de Wall Street, un Crematoria de Babel
se eleva, crece sobre un ejercito de niños, que guardan sus ojos
el el Alba que le arrebatamos. Un mar sin prisa lame los esqueletos
que su orilla amontona La Rentabilidad de la Miseria.
Oímos sin remedio como los responsables, los Financieros,
Los Banqueros, sus legisladores, los Gobernante, sus Ejercitos
Privados de Agua Negras, sus Mercaderes, los Esquiroles,
Los inversores de venenos, las Sagradas Corporaciones, Las
Religiones de Dioses Vendidos o Resignados, los Traficantes
de Almas, y los Traficantes de Trabajo, los globalizados
especuladores, las Putas Iglesias Transnacionales S.A.
Las Mafias de los Escombros, todos, todos proclaman
Paz, Democracia, Bienestar, Prosperidad, mientras en los Bunkers
De espaciales diseños, como perfumerias, se amenazan con dentelladas
Bajo un Clima Propicio para el Gran Negocio de La Hecatombe.
Tendríamos que mandarlos definitivamente a la Mierda?
Nos piden encarecidamente que no insultemos, que no nos violentemos,
que el camino es el dialogo y el respeto. Y nosotros les contestamos:
Sabemos que NO SE PUEDE VIVIR SIN AMAR, y nos predican
con el ejemplo: Guerras sin fin, invasiones de países pobres, destrucción
de los bosques espantados, saqueo de materias cuyo valor desconocemos
sometidas a  subastas y pujas que nos dejan los días en los huesos.
Copenhagüe, decimos Copenhagüe y se nos hiela el corazón:
Cientos y cientos de detenidos, jóvenes y mayores, mujeres y hombres,
en el corazón de Europa. Disolución brutal de la Resistencia ante la muerte,
y de la alegría que crece cuando unidos vislumbramos un mundo mejor.
Y el asco y la impotencia crece, la rabia se extiende como la hierba.
Antes de que el incendio se propague debemos obligarles
a que entren en razón: Escupir sobre sus Altares ensangrentados,
Hacer que nos escuches, tomar partido, invadir las calles,
bailar sobre las tumbas de sus Pesadillas de Codicia. ¡¡¡ESCUCHAR LA TIERRA!!!!

xoves 17 decembro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

Aminatu Haidar

 [ Máis ]

pensando la libertad, la tuya?, democracia e internet

 [ Máis ]

xoves 03 decembro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

un poema de Tomas Segovia y otras Honduras del alma


luns 30 novembro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

no se puede vivir sin amar, ¡¡¡no a la miseria!!!

 [ Máis ]

xoves 26 novembro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

camilo sbarbaro, que pasolini adoraba

Taci, anima stanca di godere
e di soffrire (all'uno e all'altro vai rassegnata).
Nessuna voce tua odo se ascolto:
non di rimpianto per la miserabile
giovinezza, non d'ira o di speranza,
e neppure di tedio.
Giaci come il corpo, ammutolita, tutta piena
d'una rassegnazione disperata.
Non ci stupiremmo,
non è vero, mia anima, se il cuore
si fermasse, sospeso se ci fosse il fiato...
Invece camminiamo,
camminiamo io e te come sonnambuli.
E gli alberi son alberi, le case sono case, le donne
che passano son donne, e tutto è quello
che è, soltanto quel che è.
La vicenda di gioia e di dolore non si tocca.
Perduto ha la voce la sirena del mondo,
e il mondo è un grande deserto.
Nel deserto io guardo con asciutti occhi me stesso.

Cállate, alma cansada de gozar
y de sufrir (resignada a lo uno y a lo otro).
Ninguna voz tuya se oye cuando escucho:
no por arrepentirme de la miserable
juventud, no de ira o esperanza,
ni tan siquiera de tedio.
Yaces como el cuerpo, sin palabras, todo llena
de una resignacion desesperada.
No nos sorprenderiamos
no es cierto, alma mia, si el corazón
se parase, si se suspendiera el aliento ...
Y aún así, caminamos,
caminamos tu y yo como sonámbulos.
Y los árboles son árboles, las casas son casas, las mujeres
que pasan son mujeres, y todo es
aquello que es, sólo aquello que es.
La sucesion de la alegría y la tristeza no se toca.
Ha perdido la voz la sirena del mundo,
y el mundo es un gran desierto.
En el desierto, con los ojos secos me miro.

la insurreccion que llega

 [ Máis ]

sabado 21 novembro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

negociacion, negociacion, negociacion


LO IMPORTANTE ES QUE LOS MARINEROS VUELVAN A CASA, YA. DESPUES YA SE HABLARA.
Todo lo demás es pura necedad de los poderes publicos.
La detención de los dos hombres o muchachos somalies fue un error, cuestión de la atracción por el espectáculo mediatico, y en este caso de uno de los poderes del Estado. Como muchisimas mas cosas que sin tregua vemos que son gestionadas por el Estado de un modo que el sentido común pone radicalmente en cuestión.
Escuchar a la Ministra Chacon es deplorable. Oírla haciendo ejercicos orquestales de autoridad y fuerza, de razón de Estado es patético.

PIRATERÍA | Las amenazas

El patrón del 'Alakrana': Si no liberan a los piratas en España, nos matarán'

A los poderes publicos, al Estado, al Gobierno, hay que decirle con toda claridad, que actué conforme a los intereses de la mayoría, cuestión de eficacia humanitaria, en este caso sin ningún genero de dudas, reconocer el error por haber traído a territorio español a los dos somalies, devolverles con un acuerdo de someterles a juicio en su país, y liberar a los pescadores pagando lo que sea necesario, siempre sera una cantidad ridícula cuando hablamos de vidas humanas.

Han pasado 24 horas. Escuchar las bandadas de tertulianos tremolar sus argumentos, estos creadores de opinión publica, siempre dispuestos a embalsamar las opiniones que contradicen y delatan los errores de los gobernantes, o mas aún, que muestran la fragilidad y falacia de los "argumentos" de lo "establecido", autoalimentandose a costa de devorar a sus hijos, argumentos encubridores, mistificadores, que avalan una y otra vez la razón de intereses espúreos como si estos fuesen vitales para el bien publico. Bien publico, que por
otro lado es objeto de saqueo sin recato alguno.
Es evidente que no todos los políticos, ni los gestores de nuestras cosas en común, están enfangados en esta constante esquilamacion, proceso de ruina y deterioro solo enmascarado por la trompeteria de los mercachifles de baratijas.
El Estado, puede y debe negociar, es el que detenta el poder, la potencia de fuego, su monopolio es absoluto al menos en lo que se refiere a capacidad de destrucción y control. O al menos eso es lo que nos muestra siempre que tiene ocasión para ello.
Con respecto a los "piratas", a la solución del secuestro, no se puede partir de ideas propagandisticas, fantasías oportunistas, imagenes de los actores del conflicto, sin correspondencia alguna con la realidad que las sustenta.
Hoy, los citados tertulianos eran coincidentes, a pesar y debido al guirigay que ponen en escena, coincidían en dibujar a los somalies como taimados, cobardes, delincuentes del tres al cuarto, sin plan alguno, mezquinos y miserablemente interesados en conseguir una contrapartida económica.
Es imposible llegar a buen puerto con estas premisas. Todo ello rematado por las altisonantes proclamas de "nuestro estado democrático", nuestra capacidad de intervención armada, intocable razón de Estado, deber de no tolerar humillacion alguna, obligacion de mostrar por la fuerza, "si ello es necesario", que con nosotros no se juega, etc, etc.
Enfrente una pandilla de desnutridos, de desgraciados miserables que, o con un susto se les pone en fuga, o con un dinero olvidan a sus colegas detenidos, pues gentuza como esta no tiene principios de ningún tipo, practicamente estamos ante alimañas.
Es esto verdad? Si lo fuera se podía haber abreviado las cosas y haber intervenido hace días evitando tanta agonía. O entregado el dinero se acabo el problema.
Yo no creo que las cosas sean así, mas, creo que todo es mas complejo. Estamos ante pobladores de un país diezmado por intervenciones sucesivas, por guerras brutales, por una situación de hambruna prolongada, por una expoliacion brutal y ilegitima de sus caladeros de pesca, siempre sin nada a cambio. Los mares son nuestros, de las enormes flotas europeas, japonesas, rusas.
La situación recuerda muchisimo todas las actuaciones y puestas en escena que Occidente viene llevando a cabo desde hace decenios y decenios, solo cambian los escenarios, el numero de participantes, la intensidad del fuego, los objetivos estrategicos declarados o encubiertos y las tácticas mas o menos sangrientas, diplomaticas, políticas, etc.
Y por otro lado vemos al Estado cada vez mas preocupado por la salud de sus ciudadanos, por nuestra calidad de vida. En un escenario de deterioro generalizado: medioambiental, alimentario, social y anímico.
De conflictos brutales, de guerras larvadas, condiciones laborales cada vez mas precarias, o simplemente millones de mujeres, niños y hombres amontonados en todas las periferias de este GRAN SUPERMERCADO, muertos de hambre, desesperados, explotados, esclavizados, sometidos a una extinción sin tener encuenta solución alguna.
Yo creo que solo nos queda levantarnos contra tanta dolor. Decir basta, detener esta maquinaria de destrucción masiva.
Dignidad y resistencia.
Demosnos  un si que glorifica, digamos no a toda esta civilizacion de la miserable abundancia, de la acumulacion sin limites de poder y muerte.
Mientras, Resistencia y Risa


sabado 07 novembro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

ha muerto un amigo: ha muerto CLAUDE LÉVI-STRAUSS

 [ Máis ]

martes 03 novembro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

y asi otoño husmea y oleaje de hojas incendian alma



Así vienen los días para hacerse polvo

y nosotros fatiga pero fatiga iluminada

No puede ser de otro modo la derrota

de tanta quilla pues aplazar la risa

es la risa de los mas necios, los que pudren

en el alma la cegada rapiña de sus vidas.

Es lengua entre tus piernas vivir

sin prisa, con los ojos en tu cielo

o en el ahora nuestro y no tacaño

Ir y venir amando sin concesiones

sin sopesar el ser amado, difícil ciencia,

Amar como el que emprende de continuo

viaje a Asias y desarmado, izando nombres

hasta en la mismísima ceniza de los sueños.

Nada de doblegarse ante los muertos

que viven comulgando con la ceniza del miedo

y van de vivos haciendo muertos y escombreras

con los sueños que nos bailan y nos sueñan.

Es bueno asaltar con los labios de hacer fuego

todas las rutas de tus ganas hasta alcanzar

la comestible nada de mis penas.

La muerte es nuestra, la mía mas mía

que mis cosas, y mas valiosa y única e impagable

pues es toda mi vida tallada en vida, pura vida

es la materia única de incomparable artesanía.

 

y fondea como en el olvido, adorable oceano
Así veñen os días para facerse po

e nós fatiga pero fatiga iluminada

Non pode ser doutro xeito a derrota

de tanta quilla pois aprazar a risa

é a risa dos mais necios, os que podrecen

na alma a cegada rapiña das súas vidas.

É lingua entre as túas pernas vivir

sen présa, cos ollos no teu ceo

ou no agora noso e non rañas

Ir e vir amando sen concesións

sen sopesar o ser amado, difícil ciencia,

Amar como o que emprende de continuo

viaxe a Asias e desarmado, izando nomes

ata na mismísima cinza dos soños.

Nada de dobregarse ante os mortos

que viven comulgando coa cinza do medo

e van de vivos facendo mortos e vertedoiros

cos soños que nos bailan e sóñannos.

É bo asaltar cos beizos de facer lume

todas as rutas das túas ganas ata alcanzar

a comestible nada das miñas penas.

A morte é nosa, a miña mais miña

que as miñas cousas, e mais valiosa e única e impagable

pois é toda a miña vida tallada en vida, pura vida

é a materia única de incomparable artesanía.


e fondea como no esquecemento, adorable oceano

luns 02 novembro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

Noviembre vacila entre las hojas, un barco cuya derrota

 [ Máis ]

luns 02 novembro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

EGO TE ABVOTO

carta de TOMAS SEGOVIA
Querido Matías Vegoso

    Pero entonces, me preguntas, ¿por qué la gente sigue votando por ellos? Yo también me lo pregunto, pero no con la sorna impertinente con que lo preguntaría Berlusconi, sino con auténtica perplejidad. ¿Acaso tú piensas, como don Silvio o el valenciano Camps, que el voto de la gente es una autorización para robar y estafar en la impunidad? Ese argumento produce inmediatamente indignación en toda persona decente, y sin embargo vale la pena tomarlo en serio y examinar lo que implica.

Moralmente la cosa es clara: nadie podría decir que sobre el comportamiento de Berlusconi caben diversas interpretaciones; no hay punto de vista desde el cual no sea un granuja. Yo diría lo mismo de Camps, pero reconozco que de momento todavía puede esgrimir justificaciones o faltas de pruebas con las que Berlusconi ya no cuenta. Me atengo pues a Berlusconi, pero en el entendido de que los Berlusconis parciales o totales, escondidos o visibles, son legión.

Ahora: trasladada al plano político, la perplejidad moral ante el hecho de que la gente pueda votar por canallas indudables implica una profunda duda sobre la idea misma de democracia. Podemos decir que esa duda es doble o que son dos los planos de la democracia que quedan en entredicho. Por un lado, si los ciudadanos pueden ser manipulados hasta el punto de que una mayoría no vea lo que salta a la vista, lo cual equivale a una obnubilación mental prácticamente inhumana, ¿qué virtudes puede tener un sistema que permite esa aberración y no cuenta con ningún instrumento para paliar sus efectos? Por otro lado, si los ciudadanos no obnubilados que votan por los granujas sabiendo que son granujas son tantos como para que esos granujas ganen las elecciones, de nada serviría educar e informar al pueblo para que no se deje engañar; esos ciudadanos no están engañados, quieren la corrupción a sabiendas.

En México en tiempos del PRI eso estaba clarísimo: el partido oficial no sólo ganaba las elecciones gracias al fraude, el chantaje y la manipulación. Aparte de algún  que otro votante quizá de buena fe, eran legión los que querían perpetuar el sistema con la esperanza de que algún día les tocara tajada (o “hueso”, como dirían ellos). En un ambiente de corrupción generalizada, desde el policía de la esquina o el inspector de educación hasta los secretarios de Estado en connivencia con los grandes capitales, pasando muy señaladamente por los jueces y su policía (con las obvias honrosas excepciones), las oportunidades de colarse donde pudiera uno medrar no eran nada despreciables. Un ensayista notable llegó a decir, seguramente lo recuerdas, que la “mordida” es un sistema de organización social como cualquier otro, comparable con el sistema de venta de cargos del antiguo régimen, una especie de concesión  que autoriza a alguien por ejemplo a cobrar para sí los impuestos y gabelas pagando por ello una cuota al Rey. Todo lo cual no puede decirse que haya cambiado con la llegada al poder de un nuevo partido y sus correspondientes fraudes electorales.

Estoy dispuesto sin embargo a concederte que tal vez en Valencia o puede que incluso en Italia no sean probablemente tantos los que votan a los granujas con la esperanza de entrar en su negocio. En realidad eso es lo de menos. Que los aspirantes a granujas voten por los granujas no puede sorprendernos mucho, y en este terreno sabemos por lo menos dónde está el mal, que es siempre el primer paso para poder hacer algo. Lo verdaderamente desconcertante es que hay sin duda gente que vota por los corruptos sin pensar en sacar tajada. ¿Qué hacer con ellos? ¿Cómo puede suceder eso en una sociedad que se dice democrática? Ya sé lo que estás pensando: que a la gente no le importa tanto que los políticos sean honestos como que gobiernen bien. En México, tras la desilusión de los que creyeron que la derecha iba a combatir la corrupción, es bien visible una corriente en el sentido de que vale la pena que vuelva el PRI con su corrupción pero con menos estupidez. Hace ya años vimos una pintada en un muro que decía, en castizo español de México: “Que se vayan los pendejos y regresen los ojetes”.  

Pero permíteme ponerme un poco filosófico para decirte un par de cositas. Por un lado, lo grave de la corrupción desde el punto de vista de la democracia no es tanto el robo, sino la impunidad. Robos habrá siempre, y tendrían que ser descomunales para ahogar a la democracia: pero lo que sí puede destruir a la democracia misma es que se persigan y castiguen los pequeños robos mientras los grandes quedan impunes. Porque el concepto de justicia no es otro que el de no-impunidad. Quién no sabe que la justicia es exactamente la igualdad ante la ley. A pesar de la etimología, es esa igualdad, más que el gobierno por sufragio, lo que define de veras a la democracia. El nazismo, a pesar de haber sido elegido por el pueblo, no era una democracia porque los judíos no eran iguales que los arios ante la ley. La invención de la democracia consistió justamente en la abolición de los privilegios ante la ley del Antiguo Régimen. El PP español que  proclama que el voto le absuelve de ser corrupto, se escandaliza en cambio de que Hugo Chávez justifique en el voto unas acciones que serán autoritarias, pero no no son corruptas. Francisco Camps no entenderá nunca que una manera de describir el fascismo sería decir que es un sistema donde el voto o el apoyo de la mayoría avala la injusticia. De eso a Berlusconi, dime tú la diferencia.

La otra cosita que quería decirte es que, si por un lado justificar la impunidad en el voto es lo más antidemocrático que puede hacerse, por el otro ese voto mismo, en la medida en que no sea el de los aspirantes a corruptos, hace tambalearse nuestra fe en la democracia. Por lo que acabo de mostrarte, es claro que esa gente vota contra sí misma, vota contra la democracia que es la que les permite votar. ¿Cómo es posible esto? Podemos proponer algunas hipótesis; todas ellas son inquietantes. Sería inquietante que tanta gente vote contra la democracia porque efectivamente desea abolirla y volver a la dictadura. Sería inquietante que tanta gente vote por fidelidad a su partido sin tener en cuenta para nada lo que ese partido propugna y ni siquiera los males que le infligirá. Sería inquietante que tanta gente (en su mayoría, por necesidad estadística, de clases modestas) crea que la derecha corrupta gobierna mejor para ellos, y más aún que vote por quien les parece que gobernará mejor en favor de los ricos y en contra de ellos mismos. Sería inquietante, finalmente, que tanta gente esté manipulada hasta la obnubilación y la ceguera por los medios de comunicación, obviamente dominados (libre marché oblige) por los poderosos.

Ya te imaginarás que yo no tengo ninguna receta para curarnos de tan graves males. Lo único que gente como tú y como yo podríamos hacer es estar poniendo todo el tiempo el dedo en la llaga para ayudar a disipar las nieblas, sin duda intencionales, con que nos enturbian la vista.

Un abrazo inquieto de tu amigo

T. S.

P.S.- Tendré que dejarme en el tintero, para no retrasar esta carta, los comentarios sobre la última lindeza de México: el cierre por el gobierno de Mussolini, perdón, de Calderón, de su propia empresa, la estatal Luz y Fuerza del Centro, tras el asalto policiaco-militar a la sede de su sindicato. ¿Verdad que hay que leer dos o tres veces la noticia para convencerse de que es eso lo que dice?

luns 12 outubro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

mais vale morrer de pé ( e non de noxo)

 [ Máis ]

martes 22 setembro 2009

En poesia salvaxe | Sen comentarios | Permalink

Greenpeace. Eu son Antinuclear